6 Şubat 2017 Pazartesi

SAF ZAFER

  Öyle her kız çocuğu gibi normal büyümedim ben.Zafer diye bir çocuk vardı biz daha 6 yaşlardayız. Çocuk, ben "öl" desem ölecek.
  Bir gün dedim ki okula gitmeyelim bugün.
Ulan 6 yaşındasın 6 bu ne tavır diyorum kendi kendime şimdi. Zafer "tamam" dedi. Gittim Ahmet'i çağırdım. Yanında çoğu zaman nefes almayı unutuyordum tüm mahalle kızları ve "ben" ona hastaydık. Oda bana hastaydı.
   Neyse üçümüz oturuyoruz canım leblebi tozu ve Capri-Sun çekti. Ahmet'te memur çocuğu şimdi ki gibi geçim kolay değil tabi. 
   Her ay pedere yalvarırdım. Onlardan kira almayalım diye dinlemedi beni hiç. Zafer atladı "okulun aidat parası var" diye Kinderler alındı. Kolalar hamurger jelibonlar neler neler. Bir hafta sonra bu olay fark edildi. Ben annesinden dayak yedim.   Zafer benden uzak durdu. Ben Ahmet'i daha çok sevdim.
Sadece birazcık şefkat 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder